Ras Standaard

FCI: Groep 3 - Terriërs

Algehele Indruk:
De American Staffordshire Terriër moet de indruk wekken grote kracht te bezitten in verhouding tot de grootte van zijn lichaam. Alle delen van het lichaam dienen met elkaar in verhouding te zijn, stevig gespierd, atletisch en gracieus. Oplettend en attent t.o.v. zijn omgeving. Tevens behoort hij "stocky" te zijn (vierkant, geblokt, nooit afgetraind), niet lang benig of racy (neiging naar windhondachtig) in zijn omlijning. Zijn moed is spreekwoordelijk.

Van gemiddelde lengte, schedel diep en breed, zeer goed ontwikkelde wangspieren (de zgn."bakken") en een duidelijke stop.
Oren hoog aangezet maar toch ver genoeg uit elkaar staand. Ongecoupeerd en moeten klein zijn en "rose" of "half prick" gedragen worden. Oren die van de basis hangen moeten achtergesteld worden.
Ogen:
Zo donker mogelijk, rond, laag en diep in de schedel en ver uitelkaar geplaatst. Geen roze oogleden (oogranden).
Voorsnuit:
Van gemiddelde lengte, ronde bovenzijde, stijl naar beneden vallend van onder de ogen. Kaken duidelijk afgetekend. Onderkaak sterk en met grote bijtkracht. Lippen goed sluitend en gelijkmatig, niet los of te groot. Boventanden moeten juist voor de ondertanden neerkomen; een zgn. schaargebit. Neus beslist zwart!
Nek:
Zwaar, licht gebogen, taps toelopend tot de achterkant van de schedel. Geen losse huid, gemiddelde lengte.
Schouders:
Sterk gespierd, ruime hellende schouderbladen.
Tamelijk kort, licht hellend vanaf de schoft naar de romp, aan het eind van de romp kort schuin aflopend naar de staartaanzet. Lendenen iets invallend.
Zware, goed gewelfde ribben, dicht naast elkaar geplaatst. Borst diep en breed (echter nooit breder dan diep) zodat de voorbenen ver uit elkaar staan.
Kort in verhouding tot de grootte, laag aangezet, breed aan de basis, uitlopend tot een fijne punt. Niet gekruld noch boven de ruglijn gedragen, nooit gecoupeerd.
Benen:

Voorbenen recht, verticaal, met dikke ronde beenderen, rechte polsen (nooit doorgezakt). Achterhand goed gespierd, goed gehoekt, noch naar binnen, noch naar buiten draaiend. Voeten van middelmatige grootte, goed gewelfd en compact (een zgn. kattevoetje). Gangwerk veerkrachtig maar zonder deinen, slingeren of telgang. Voorbenen en achterbenen moeten bij het lopen parallel t.o.v. elkaar bewegen.

Vacht:
Korte, dicht bij elkaar geplaatste, glanzende, stevige, stijve haren.
Elke kleur, geheel of gedeeltelijk of gevlekt is toegestaan, maar meer dan 80% wit, leverkleurig, "black/blue and tan" en/of "tri-color" aftekeningen mogen niet worden aangemoedigd.
Hoogte en gewicht moeten in verhouding zijn. Een schofthoogte van 46 - 48.5 cm. voor reuen en 43 - 46 cm. voor teven wordt geprefereerd, Het belangrijkste is echter de harmonie tussen grootte en gewicht (soundness).
Fouten:
Fouten die bestraft moeten worden zijn: vleeskleurige (roze) neus, licht gekleurde ogen, roze oogleden, niet geheel gepigmenteerde neus, te lange of verkeerd gedragen staart, onder voorbeet, boven voorbeet.
NB:

Reuen dienen 2 normaal ontwikkelde, volledig in het scrotum gedaalde testikkels te hebben.

"Hij is jouw vriend, jouw partner, jouw beschermer, jouw hond. Jij bent zijn leven, zijn liefde, zijn leider. Hij zal jou trouw zijn tot de laatste seconde."

Geschiedenis

Hoe het begon
De Amerikaanse Staffordshire Terriër kan met redelijke zekerheid tot laat in de 18e eeuw in Engeland worden getraceerd. Het lokken van de stier, een variëteit van andere 'lokkende' sporten en hondengevechten waren toentertijd de manieren om tijd te passeren. In een inspanning om efficiëntere vechtmachines te produceren, werden talrijke kruisingen (tussen bulldoggen en werkende terriërs) over een periode van verscheidene decennia uitgevoerd. Het resultaat van deze kruisingen in 1806 zijn te vergelijken met de Amerikaanse Staffordshire zoals we die vandaag de dag kennen. Houd wel in gedachten dat we de rassen die we vandaag de dag kennen, er voor de 19de eeuw niet zo uitzagen. Bulldoggen die in "The Sporting Magazine" van 1798 tot 1824 te zien zijn, lijken ook veel meer op de AmStaff van vandaag de dag dan op de moderne Bulldoggen. In 1835 werd met de komst van 'Cruelty to Animals Acts' de hondengevechten, het 'lokken' en andere bloedsporten ondergronds gedreven. Rond 1860 kwam de witte Bullterriër als een bijzondere uitloper van de normaal gesproken Bull-en-Terriër te voorschijn. De schepper van deze neef van onze Amerikaanse Staffordshire Terriër was James Hinks. James Hinks fokte de witte Bullterriër door een combinatie van een Bull en (witte) Terriër en een Dalmatische, witte Engelse Terriër te maken. Hinks had succes in de vechtring met deze "Witte Cavalier". Echter is er geen hard bewijs dat de Bullterriër zo vaak voor dat doeleinde gebruikt is zoals in de mid- 19e eeuw. In de vroege jaren van 1900 werd de gekleurde Bullterriër gefokt, door de witte Bullterriër terug naar de Pitbull te kruisen.

1850-1930; Het ras in de Verenigde Staten
Vele honden werden vóór 1860 naar dit continent gebracht, zoals de grote hond Spring die door McCaffrey in 1857 geïmporteerd werd. Rond 1880 importeerde "Cockney" Charly Floy; Paddy en Pilot. Beiden om bekendheid te winnen in de vechtringen van het noord-oosten. In 1898 werd de United Kennel Club in Kalamazoo, Michigan, opgericht door C. Bennet met als doel de Amerikaanse Pibull Terriërs te registreren. Met beroemde eigenaren als John L. Sullivan en Theodore Roosevelt, werd het ras een van de meest populaire rassen tijdens het eerste trimester van de eeuw. De American Pitbull Terriër Club, opgericht in 1921 in Clay Center (Kansas), publiceerde een standaard waar onze standaard van vandaag de dag van is afgeleid.

Moderne geschiedenis
In 1930 ging een aantal financieerders van de Amerikaanse Pitbull Terriër bezig met het erkennen door de American Kennel Club. De man die hier het meest verantwoordelijk voor was, heette Wilfred T. Brandon. De originele petitie onder de naam "American Bull Terriër, werd niet geaccepteerd, slechts voor een deel. Op dat moment, stelde Captain Will Judy (uitgever van het "Dog World" tijdschrift) de naam "Yankee Terriër" voor, maar ook deze werd niet geaccepteerd. Er werd een compromis gesteld, waarin werd vastgesteld dat het ras in 1936 werd erkend als de Staffordshire Terriër. Wheeler's Black Dinah en "Pete" (de beroemde hond met de ring rond zijn oog van de "Our Gang Comedies") waren één van de eerste Staffords geregistreerd bij de American Kennel Club in datzelfde jaar (1936). De laatste stap in deze lange evolutie van namen werd in het begin van 1970 gedaan, waarin de naam Staffordshire Bull Terriër werd vastgesteld door de AKC. Hierna werd ook de naam Amerikaanse Staffordshire Terriër erkend als ras en hiermee ging een nieuwe rasstandaard gepaard. Na het bezoeken van een aantal kennels, koos een comité, met als hoofd Wilfred T. Brandon, ColBy's Primo als standaard voor het ras.

Colby's Primo

1955

Pete

Bovenstaande informatie is grotendeels overgenomen uit "The American Staffordshire Terrier", gepubliceerd in 1977 door Dhr. H. Richard Pascoe.

(Zo goed als letterlijk vertaald vanuit het Engels naar het Nederlands.)

>>Historische foto's<<

 

Movie about Sergeant Stubby, who is the most decorated dog in military history.

1983-heden; Het ras in Nederland

In 1983 werd de eerste Amstaff, de teef Deofol's Yankee, in Nederland geimporteerd door dhr. H. Stelwagen, eigenaar van de kennel "Of Deofol". Zij was ook de eerste bij de Raad van Beheer ingeschreven Amstaff en deed datzelfde jaar tevens als eerste Amstaff mee aan de Terriër Show van de Nederlandse Terriër Unie in Arnhem. In 1984 deed ze als eerste mee aan een officiele hondententoonstelling, namelijk de Paasshow in Leeuwarden, waarna de belangstelling voor het ras ook bij andere hondenliefhebbers in Nederland begon te groeien. In 1984 ging H. Stelwagen naar Amerika om nog twee teven en een reu te kopen. Dit waren de teven Deofol's Disaster, Lacy of Deofol en de reu Tacoma Black Jack. Deze honden werden, samen met zijn eerder genoemde teef, de basis van zijn kennel. Datzelfde jaar (1984) was ook het jaar dat de gebroeders B. en S. van Sloten (Dionysisch kennel) en H. Matulessy drie teven uit Duitsland importeerden. Samen met H. Stelwagen zijn zij nauw betrokken geweest met de oprichting van de American Staffordshire Club Holland. In de eerste jaren na invoering van het ras, hebben zowel de honden van de kennel Of Deofol's als die van de Dionysisch kennel, een stempel gedrukt op de Nederlandse Amstaffs. Sinds die tijd zijn er een hoop liefhebbers bijgekomen, veel Amstaffs vanuit verschillende landen en lijnen geimporteerd en zijn er nesten gefokt met dusdanige kwaliteit dat ook andere landen Amstaffs vanuit Nederland importeerden. Het ras is in Nederland inmiddels zeer populair geworden, wat ook de nodige nadelen met zich meebrengt, maar ondanks dat kunnen wij trots zijn op de kwaliteit die nog steeds in Nederland geproduceerd wordt. Meer informatie over de geschiedenis en ontwikkeling van de Amstaff in Nederland, kunt u vinden in de prachtige naslagwerken van Wil de Veer, genaamd De American Staffordshire Terriër in Nederland en De American Staffordshire Terriër in Nederland deel 2.

Henk Stelwagen met X-Pert Dutch Maiden en Int. CH Deofol's Sun Tzu

Karakter

De Amstaff is een zeer fysieke hond die van menselijk contact houdt.

Ze zijn niet hyper, maar kunnen wel actief zijn wanneer de eigenaar dit toelaat. Als u van plan bent een Amstaff te nemen als huisdier, wees er dan op voorbereid om hem/haar vanaf dag 1 te trainen. Hoe meer u de hond als pup al traint (huismanieren), des te beter de volwassene zal zijn. Wees bereid om een goede basis voor het gedrag in het eerste jaar vast te leggen. Dit is een zeer intelligent ras dat zijn eigen routine maakt, wanneer u hen niet laat zien wat u van hen verwacht. In tegenstelling tot wat de meesten denken, is de Amstaff geen koppig ras (zoals dat vaak wel van de Terriërs gezegd wordt). Met een goede fokker en de juiste pup bij de juiste eigenaar zijn deze honden zeer intelligent, goed te trainen, hebben ze een 'will to please' en passen ze zich goed aan elke familliare situatie aan. Deze honden zijn liefhebbende metgezellen en beschermers voor vele jaren.

De Amstaff is zelfverzekerd, goed van nature en vriendelijk. Hij heeft een positieve, maar geen dreigende houding. Vaak wordt hij, door mensen die voor het eerst met dit ras kennismaken, beschouwd als te vertrouwend en vriendelijk, terwijl dit eigenlijk juist één van de karaktereigenschappen van de Amstaff is. Wanneer er zich een probleem voordoet, zal uw Amstaff in actie komen. Dit is het beste kenmerk van het ras; hij kan zowel vrienden als vriendelijke vreemdelingen hartelijk verwelkomen, maar tegelijkertijd zal hij beschermen tegen onvriendelijken. Men dient bij de aanschaf van een Amstaff wel rekening te houden met de oorsprong van het ras. Hij zal hoogstwaarschijnlijk niet altijd samen kunnen met andere honden en een uitdaging (gevecht) niet uit de weg gaan. Loslopen of eigenlijk los laten spelen met andere honden, kan vanaf een bepaalde leeftijd dus vaak niet meer, uitzonderingen daar gelaten. Gaat u er alstublieft niet vanuit dat u net die uitzondering bent of hebt, maar wees verstandig en lijn uw Amstaff aan als u andere honden ziet. Dat het 2 of 3 of misschien wel 50 x goed gaat, wil niet zeggen dat het altijd goed zal blijven gaan. Wij dragen als eigenaren van dit ras een grote verantwoordelijkheid met ons mee, en bij te veel incidenten zal dit ras dan ook verboden worden. Blijf hier aub aan denken. Een Amstaff heeft geen contact met andere honden nodig, het is een echte mensen hond. Wandelen, zwemmen, trainen, spelen, naast de fiets lopen etc, zijn allemaal activiteiten die u met de Amstaff kunt ondernemen om hem tevreden te houden.

Wanneer het om kinderen gaat (of u ze op dit moment al heeft, of dat ze er in de toekomst zullen komen), hoeft u zich geen zorgen te maken over uw keus voor een Amstaff als huisdier, maar vergeet niet uw verantwoordlijkheid voor de zorg van uw puppy of zijn training. Het is zeer belangrijk, zoals hierboven al is aangegeven, dat u een goede basis legt in de eerste paar maanden. Jonge puppies moeten nauwlettend in de gaten worden gehouden en worden getraind wanneer het zich in de buurt van uw kinderen bevindt. Ook zou u hem nooit onbeheerd bij uw kinderen moeten laten, al geldt dit natuurlijk niet alleen voor de Amstaff maar voor elk ras! Als u bereid bent elke dag tijd te maken om met uw puppy te gaan trainen, zal u een prefect huisdier aan hem hebben. De Amstaff maakt zichzelf een perfecte beschermer, een fantastisch huisdier en een ware metgezel.

Gezondheid

Ataxia

Ataxia (of Ataxie) is een steeds vaker voorkomende ziekte binnen ons ras. Gelukkig is er sinds eind 2008 een test op de markt gekomen, waardoor we deze ziekte uit kunnen sluiten!

Ataxia is een samenvattend begrip voor verschillende verstoringen van het evenwicht en de bewegingscoördinatie. Ataxia is een onregelmatige en onhandige beweging van de ledematen en de romp, te wijten aan een stoornis van de fijne coördinatie van spierbewegingen. Het cerebellum (de kleine hersenen) is het centrum van de fijne coördinatie, waarvandaan door het ruggenmerg en het perifeer zenuwstelsel informatie naar de spieren gestuurd wordt.

Andersom komt informatie van de sensorische perifere zenuwen naar het cerebellum om de bewegingen fijn te stellen. Er wordt hierom verschil gemaakt tussen cerebellaire en perifere (sensorische) Ataxia. Oorzaken voor ataxie kunnen zijn; een aangeboren (genetische) afwijking, encefalopathie (ziekte van de hersenen zonder specifieke oorzaak), ziektes en laesies (trauma of letsel) van het centraal zenuwstelsel of toxische stoffen.

Er zijn verschillende vormen van Ataxia, de erfelijke vorm waar wij over spreken, Neuronal Ceroid Lipofuscinosis (NCL), is een autosoom recessieve neurologische ziekte, een ziekte die zich bevindt in een deel van een cel van 1 van de chromosomen waar het DNA opgeslagen ligt. Deze uit zich in het gedeelte van de hersenen die een belangrijke rol heeft bij de integratie van de zintuiglijke perceptie, balans en de motoriek.

Kort gezegd is het een genetisch overgedragen stoornis welke celverlies veroorzaakt in de kleine hersenen, waardoor de hond lichamelijk uit balans raakt.

Wat zijn de kenmerken?
De ziekte kan zich al uiten als de pup begint met lopen, maar meestal pas als de hond 3 tot 8 jaar oud is. Zowel teven als reuen kunnen er gelijkwaardig mee worden belast. Er is gebleken dat de eerste verschijnselen zich uiten in het knikken met het hoofd, problemen met het staan, gansachtig lopen of overstappen en het wijd staan met de poten, uitgespreid als een statief om zichzelf te stabiliseren. Dit zet door tot en kan varieren van zwabberend lopen, trillen van het lichaam, trillende ogen, het slepen met de tenen, struikelen, omvallen tot soms zelfs het voor de hond onmogelijk zijn om op te staan.

Atactische Am Staff

In het geval dat er meerdere pups uit 1 nest de ziekte hebben zullen of hoeven de verschijnselen bij die pups zich niet in gelijke mate te uiten. Het kan zijn dat de ene hond normaal kan blijven functioneren, maar dat de ander op jonge leeftijd al niet meer kan lopen. De ziekte is progressief, dus zal naar mate de tijd vordert verergeren. De honden die geinfecteerd of wel lijder zijn, zijn doorgaans mentaal wel normaal.

In welke gevallen zal de ziekte aanwezig zijn?
Honden die vrij zijn van Ataxia zullen de verschijnselen niet tonen en voor zover bekend en getest zal de hond met een andere vrije hond dit niet doorgeven aan de afstammelingen. Bij honden die drager zijn zal de ziekte niet tot uiting komen, maar kunnen vrije, dragers en/of geinfecteerde pups produceren, mede afhankelijk of dat de ander gebruikte hond vrij is, drager of lijder. Geinfecteerde honden zullen de verschijnselen in meerdere of mindere mate uiten en zullen de ziekte altijd overdragen aan de afstammelingen.

Het volgende overzicht is een algemene weergave van wat de verwachte uitkomst is van de diverse combinaties aan de hand van wat er tot nu toe onderzocht is.

Vrij x Vrij = 100% Vrij
Vrij x Drager = 50% Vrij, 50% Drager
Vrij x Lijder = 100% Drager
Drager x Drager = 25% Lijder, 25% Vrij, 50% Drager
Drager x Lijder = 50% Lijder, 50% Drager
Lijder x Lijder = 100% Lijder

Heupdysplasie

Wat is heupdysplasie?

Heupdysplasie (HD) is een door erfelijke factoren en uitwendige invloeden bepaalde ontwikkelingsstoornis van de heupgewrichten. Sommige honden ondervinden hiervan ernstige hinder en kunnen gaan manken. Er zijn echter ook honden met meer of minder ernstige misvormingen van de heupgewrichten, die daarvan geen last lijken te hebben.

Behandeling

Er bestaat geen medicijn waarmee heupdysplasie te genezen is. Wel zijn er behandelingen (conservatieve en/of chirurgische behandeling) en medicatie waarmee verslechtering wordt voorkomen of pijnklachten worden verminderd. De conservatieve behandeling (= niet operatief) is bruikbaar bij honden met milde symptomen of bij honden die voor het eerst symptomen van kreupelheid vertonen. De behandeling kan bestaan uit aangepaste beweging (rust of juist training), aangepaste voeding en eventueel ontstekingsremmers.

Het doel van een chirurgische behandeling kan de vermindering van pijn zijn, de terugkeer naar een zo normaal mogelijk gebruik van het aangetaste gewrichten het voorkomen van artrose bij de jonge hond met een 'losse heup'.

HD Test

De beoordeling van het gangwerk van deze honden geeft onvoldoende informatie over de toestand van de heupgewrichten. HD wordt dan ook getest aan de hand van röntgenfoto's van de heupgewrichten, deze HD foto's kunnen door een dierenarts worden gemaakt welke hiervoor de juiste apparatuur in huis heeft en een overeenkomst heeft met de afdeling Gezondheid, Gedrag en Welzijn (GGW), het beoordelingspanel van de Raad van Beheer. In Nederland is het gebruikelijk dat zij de foto's beoordelen en registreren, deze moeten dan ook aan bepaalde voorwaarden voldoen.

HD-foto

Een voorwaarde is dat de hond een NHSB nummer moet hebben. Ook moeten de naam en adres gegevens van de eigenaar overeenkomen met hetgeen wat op de stamboom of op het registratiebewijs is vermeld. Volgens de regels van de F.C.I. dient de hond voor het laten maken van HD-röntgenfoto's minimaal 12 maanden oud te zijn.


Mogelijke uitslagen

HD A betekent dat de hond röntgenologisch vrij is van heupdysplasie, wat echter niet betekent dat de hond geen "drager" van de afwijking kan zijn.

HD B (= overgangsvorm) betekent dat op de röntgenfoto's geringe veranderingen zijn gevonden, die weliswaar toegeschreven moeten worden aan heupdysplasie, maar waaraan in het kader van de fokkerij geen direkte betekenis kan worden toegekend.

HD C (= licht positief) betekent dat bij de hond iets duidelijkere veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD zijn gevonden.

HD D (= positief) betekent dat bij de hond overduidelijke veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD zijn gevonden. Er wordt afgeraden om honden met deze beoordeling te gebruiken voor de fokkerij.

HD E (= positief in optima forma) betekent dat de heupgewrichten ernstig misvormd zijn. Er wordt ten strengste afgeraden om honden met deze beoordeling te gebruiken voor de fokkerij.

Meer informatie betreft HD kunt u vinden op www.kvgd-eersel.com en op www.raadvanbeheer.nl

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie en het onderzoek

Elleboogdysplasie-onderzoek richt zich op 4 verschillende aandoeningen van het ellebooggewricht, die echter alle op den duur tot deformatie van het gewricht en kreupelheid kunnen leiden.

Het zijn ontwikkelingsstoornissen van met name het kraakbeen in gewrichten die onder invloed van erfelijke en andere factoren ontstaan. Sommige honden kunnen hiervan op jonge leeftijd reeds ernstige problemen ondervinden. Bij andere zullen pas op latere leeftijd de ernstige misvormingen in het gewricht aanleiding zijn tot kreupelheid.

Het onderzoek is gebaseerd op röntgenfoto's van de ellebogen. Omdat de oorzakelijke redenen per ras kunnen verschillen, zal ook het aantal vereiste röntgenopnamen per ras verschillend kunnen zijn.

Behandeling

De behandeling van een afwijkend ellebooggewricht hangt ondermeer af van de aard en de ernst van de afwijking, de ernst van de klachten, de leeftijd van de hond en eventueel aanwezige (complicerende) artrotische veranderingen. Vaak is een chirurgische behandeling geïndiceerd. Daarbij geldt dat, als er geen factoren tegen pleiten, losgeraakte bot- en kraakbeenfragmenten uit het gewricht worden verwijderd terwijl de oneffenheid zo mogelijk wordt gecorrigeerd. Dit kan niet in alle gevallen.

Artrose zelf is niet chirurgisch te behandelen, wel de oorzaak van artrose. Er is niet aangetoond dat er middelen zijn waarmee artrose kan worden verholpen. Wel kunnen door het opleggen van gedragsregels en door het gebruik van pijnstillers de klachten worden verminderd.

De Test

Voor een goede beoordeling van de ellebooggewrichten op artrose zijn twee foto's van de hond van beide ellebogen nodig. Voor beide onderzoeken moet de hond achttien maanden oud zijn. Een voorwaarde is dat de hond een NHSB nummer moet hebben. Ook moeten de naam en adres gegevens van de eigenaar overeenkomen met hetgeen wat op de stamboom is vermeld.

ED-foto

De uitslag

Het ED-panel zal haar eindoordeel t.a.v. de elleboogkwaliteit beschrijven als een van de volgende classificaties:

Vrij

Grensgeval

Graad 1

Graad 2

Graad 3

Meer informatie betreft ED kunt u vinden op www.kvgd-eersel.com en op www.raadvanbeheer.nl

Bron: www.astch.nl

 

 Klik hier om meer te lezen over de "Ruffian Bloedlijn"

Klik hier om mijn favoriete Am Staffs te bekijken